امشب هم خوشحالم٬ هم ناراحت. نمیدونم آدم باید برای خوشحالی خودش شاد باشه یا از آزردگی دوستان ناراحت.

یکی از دوستان که اتفاقا از مجموعه آدمهای نادر هم هستش- که وقتی با شماست٬ هیچ وقت حوصلهتون سر نمیره و دختر خالص و صمیمیای هست- مشکلی براش پیش اومده که اگرچه داره سعی میکنه یه جورایی حلش کنه٬ اما خوب زمان لازم داره.

نمیدونم تا حالا براتون اتفاق افتاده که به یه آدم دیگه از همه نظر اعتماد کنید: به حرفهاش٬ احساسش و وجودش... و بعدش معلوم بشه که این آدم شایسته هیچ کدوم از اون اعتمادها و لطفهای شما نبوده؟ و یه دفعه متوجه بشید که بیشتر حرفهایی که شنیده بودین یه مشت اباطیل بوده که از یه ذهن خودخواه جوشیده؟ اگر شما باشید چیکار میکنید؟

واقعا ما آدمها داریم به کجا میریم؟ دیگه به جز «من» واژه دیگری وجود نداره که تصمیمهای خیلی از ماهارو عوض کنه و این یه درد بزرگه... دردی که همه رو داره عذاب میده٬ تازه خیلیها حتی به همون من هم فکر نمیکنن! عجیبه... هیچ کس حاضر نیست حتی یک دقیقه فکر کنه....من نمیدونم که این عقل رو خدا برای چی به ماها داده و شدیم اشرف مخلوقات؟ این مغزی که توی کله ماهاست و دانشمندها سالهای ساله دارن تلاش میکنن که بفهمن چطوری کار میکنه به چه درد میخوره؟ برای اینکه آکبند نگهش داریم که شاید اون دنیا بتونیم به مبلغ خوبی آبش کنیم؟!؟ یا با یه عمارت فرنگی تو طبقه هفتم بهشت عوضش کنیم؟

خیلی از ماها کمکم داریم میشیم مثل آدم کوکیها! همین دیروز داشتم به این موضوع فکر میکردم. دیگران انقدر برای ماها بیارزش شدن که حتی برای پاسخ دادن به سوالاشون هم حاضر نیستیم به خودمون زحمت بدیم. فروشنده مغازه، راننده تاکسی، معلم و ... همه سرشون به اصطلاح به کار خودشونه و فاصلهها داره روز به روز بیشتر میشه.

مطمئنم که هرکدوم از ماها اگه فقط یک دقیقه در مورد دیگران و رفتارهایی که باهاشون میکنیم فکر کنیم، مسلما خیلی اوضاع عوض میشه... یک فکر سالم و یک آدم عاقل به خودش اجازه نمیده دیگران رو مضحکه بکنه. چون همه آدمها به اندازه خودشون ارج و قرب دارن. بخصوص کسایی که مثلشون کم پیدا میشه...اما خوب کیه که فکر کنه؟

تو این وانفسا پیدا کردن یکی که واقعا همدل و همراه باشه نعمت بزرگیه... ای کاش مردم قدرشو می‌دونستن...