نوری که از بيرون به داخل اتاق می تابيد سايه روشن دلپذيری ايجاد کرده بود. فضای اتاق بوی آرامش می داد و عشق. مست کننده بود. تنها چيزی که سکوت ملايم اتاق را بر هم مي زد نجواهای عاشقانه بود و صدای نفسهايی که همزمانی شان حکايت خاموش پيوند دو روح را روايت می کرد. ثانيه ها سرخوش از اين يگانگی شيرين چنان نرم قدم برمی داشتند که صدای گذرشان خلوت عشق را برهم نمی زد. آنچه بود سبکی مطلق بود همچون پر و احساسی همانند پرواز در آسمان - که بالهايشان را برای زسيدن به اوج آن گشوده بودند و آنها پرواز کردند تا نهايت آن نيلگون بلند؛ جايی که خورشيد عشق آنها را به ضيافت انوار طلايی خويش مهمان کرده بود.