عميقاً معتقدم انسان‌ها در روابط بسيار نزديك خودشان دردهاي زيادي تحمل مي‌كنند. چون اين دردها آينه تمام نماي مشكلات شخصي ما هستند و درست زماني كه اين مشكلات به تمامي به ما نشان داده مي‌شوند، زمان آن فرا مي‌رسد كه به طور ريشه‌اي به آنها و نحوه حل كردن‌شان فكر كنيم. اما گاهي ما آنقدر در توهم درست بودن انديشه‌هايمان غوطه‌وريم كه حتي احتمال درست بودن حرف‌هاي ديگران را نيز مردود مي‌دانيم و اين شرايط به هيچ وجه شرايط مساعدي براي اصلاح و بهبود رابطه‌اي كه در آن قرار داريم نيست. چون در چنين رابطه‌اي يك نفر به تنهايي مسئول اصلاح خود و به عبارت بهتر انطباق خود با شرايط فرد مقابل است.